Menu:


Reacties

Nieuwsmail

Categorieën

Recente berichten

Zoeken

Alleen maar praten, denken en plannen?

Ik ben de afgelopen paar jaar veel in contact gekomen met mensen die graag willen werken zoals wij met Villa Klarendal werken. Heel vaak blijkt dan dat ze wel met plannen lopen, maar niet weten hoe ze dat moeten oppakken.

Een ander probleem is dat veel jongeren een HBO- of een wetenschappelijke opleiding hebben. Daarin wordt ze geleerd om eerst je plannen op papier te zetten, er samen over te brainstormen en ze daarna uit te voeren.

Onlangs kwam ik een vrouw tegen die geniet van het samenzijn en -werken in de Villa. Toen ik haar vroeg waarom ze zich zo thuis voelt, zei ze dat het bij ons zo ongedwongen toe gaat. Ze gaf als tegenvoorbeeld een ander project in de wijk, waarin op een HBO- of WO-manier wordt gewerkt. Dus, was haar conclusie, komt van al dat praten, denken en plannen maar heel weinig terecht.

Dat gevoel bekruipt mij helaas ook als ik kijk naar alle symposia die de afgelopen jaren rondom het Emerging Netwerk zijn gehouden. Allemaal prachtige mensen die (vooral natuurlijk uit de VS) komen, hun verhaal vertellen en waar we allemaal heel enthousiast over worden. Maar bij mij blijft de vraag hoeveel mensen op die dagen nu concreet aan de slag gaan met wat ze hebben gehoord.

Ik denk aan mijn eigen generatie. Toen we jong waren hadden we allemaal mooie plannen en ideeën. We zouden het allemaal anders doen. Maar ja. We gingen trouwen. Kregen mooie banen. Kregen kinderen. Waren druk met van alles en nog wat. Dus werd er niet gekozen voor die mooie plannen, maar verdween het gros van de idealen doordat carrière en huisje-boompje-beestje belangrijker werden. Want je moet toch rond komen, voor je gezin zorgen, een huis kopen en hoger op komen?

Ik vrees dat de nieuwe golf van idealen die nu over ons land stroomt straks weer als sneeuw voor de zon verdwijnt als de studenten en pas-werkenden de flow omhoog in de arbeidsmarkt te pakken hebben.

Dat je, zoals ik heb gedaan, niet kiest voor een carrière, maar voor idealen, wordt als vreemd gezien. Het wordt ook als vreemd gezien dat wij als gezin niet zijn verhuisd naar een huisje-boompje-beestje huis in een nieuwbouwbuurt waar het veilig spelen voor kinderen is (zeggen ze), maar zijn verhuisd naar onze mooie krachtwijk Klarendal.

Ook mijn leeftijdsgenoten hadden hun Shane Claibornes, Paul Viera’s en Tom Wrights. Maar ze hebben niet radicaal gekozen voor een andere levensstijl. Ze hebben zich aangepast aan de geldende normen in de cultuur.

Is het mogelijk idealen in de praktijk te brengen en deze vast te houden? Ja, dat kan. Maar dan moet je in je leven wel radicale keuzes maken, die niet iedereen altijd zal begrijpen. Zelfs christenen zullen je vreemd aankijken.

Ik ben benieuwd wat jij ervan vindt.

Reacties

Reactie van Jan Wolsheimer | 28 november 2009

Rick, helemaal met je eens. Teveel praten te weinig echt veranderen. Het evangelie moet je niet (alleen) bestuderen maar (vooral) doen.

Toch kom ik veel mensen tegen die onzeker zijn over wat ze dan precies zouden kunnen doen. Aansprekende voorbeelden zijn er te weinig in de NL kerken waardoor de helden van overzee moeten worden geïmporteerd. Wie helpt ons om van denkers doeners te worden. Willen sommige denkers eigenlijk wel doeners worden. Ik vrees het niet.

Kierkegaard zei daar het volgende over: Het is eigenlijk vrij simpel. De Bijbel is vrij gemakkelijk te begrijpen. Maar wij christenen zijn een stelletje frauderende zwendelaars. We doen alsof we niet in staat zijn het te begrijpen omdat we beseffen dat zodra we het begrijpen we ook verplicht zijn om er naar te handelen.

Neem elk willekeurig woord uit het Nieuwe Testament en vergeet alles behalve jezelf voornemen om er ook echt naar te handelen. Mijn God, zul je zeggen, als ik dat echt ga doen dan is mijn hele leven geruïneerd. Hoe kom ik dan ooit verder in de wereld. Hierin ligt de echte waarheid van de christelijke “geleerdheid”. Geleerdheid is de wonderbaarlijke uitvinding van de kerk om zichzelf te verdedigen tegen de bijbel. Om zeker te zijn dat we door kunnen gaan met goede christenen zijn zonder dat de bijbel te dichtbij komt. O, onbetaalbare geleerdheid, wat zouden we zonder jou moeten? Vreselijk is het om in handen te vallen van de levende God. Ja, het is zelf vreselijk om alleen met het Nieuwe Testament gelaten te worden.

Reactie van Arthur Moen | 29 november 2009

Rick je hebt helemaal gelijk.
En ik ben blij dat het daar nu eens over gaat!

Er wordt teveel gesproken en te weinig gedaan. Vanuit mijzelf als HBO-er zou ik zeggen creeer plekken waar mensen min. een jaar stage komen lopen, in de buurt komen wonen en na een jaar hetzelfde als jou kunnen gaan doen?

Reactie van Johan ter Beek | 29 november 2009

Alle potentiële pioniers mogen zich melden. Genoeg te doen!
Nieuwe monastieke traditie vormen en gaan met die banaan.
Er is al veel denk- en praatwerk gedaan. Ik ben benieuwd naar alle doeners!

Reactie van Egbert | 29 november 2009

Heb geen tijd om te reageren, ben druk bezig…. ;-)

Reactie van Arthur Moen | 29 november 2009

Ik stel voor een actielijst te maken waarin de doeners de denkers overhalen tot actie.

Ik geef wel de aftrap:

-Ga 1 of 2 dagen minder (betaald) werken, zodat je tijd over hebt voor het Koninkrijk.

Reactie van Johan ter Beek | 30 november 2009

- Verkoop je auto…

Reactie van Jeroen | 1 december 2009

Moeten we niet veel meer juist afkicken van dingen ‘doen’? Ik chargeer een beetje… Het ‘afkicken’ is voor mij een mindshift geweest waarin emerging church veel betekend heeft en wat minder te maken heeft met taken, posities, structuren, programma’s etc. Het is voor mij een feest om mensen te ontmoeten die over emerging church nadenken. Ook moet je er denk ik voor waken niet te vervallen in activisme met als drijfveer de emerging church visie te ‘bewijzen’. Ontmoeten, fellowship, lachen, huilen, relatie bouwen, samen eten, optrekken, uitreiken; allemaal zaken die voort kunnen komen vanuit een rust, een verandering, een mindshift en geborgenheid in Christus. Daarin voel ik de uitdaging verbondenheid te ervaren met mensen om mij heen. Ik zie emerging church en de verschillende symposia ook als proclamatie, herkenning en ontmoeting. Mensen vinden elkaar over de kerkmuren heen en het zet dingen in beweging. Mensen gaan nadenken. Dat is al een eerste stap.

Reactie van Dan Garcia | 2 december 2009

Hoi Rick
Ik vond je stuk geweldig. Ook ik ben erg aan toe om iets te gaan doen! Helaas geef ik toe dat ik een HBO’er ben en een behoorlijk denker… maar soms ben ik gewoon helemaal uitgepraat en uitgedacht… maar wat moet ik dan doen? Niet iedereen heeft de gaven om een Villa Klarendaal te beginnen, en ik ben van overtuigd dat wij niet per se dezelfde soort werk moeten oppakken. Toch zie ik stil zitten als geen optie.
Maar daarnaast is het zo belangrijk dat mensen niet uit een Calvinistisch schuldgevoel aan de slag gaan met dingen die helemaal niet bij hun past. Dat gezegd – moet het ook niet een smoes worden om alsnog altijd maar in je “comfort zone” te blijven.
Het is zo moeilijk om de juiste balans te vinden.

Toen ik de reactie van Jeroen laas, werd ik bevestigd in mij gevoel dat balans erg belangrijk is. Het is een enorm frustratie als alles blijft bij het praten… maar ik weet ook wat het is om je uit het naad te werken in het oppakken van allerlei taken en mee te doen in een tal van programma’s… en dan kan je door de drukte wel de geborgenheid van het lekker gewoon bij de Heer en bij elkaar zijn wel missen.
Bezig zijn – O YES – en zo snel mogelijk (als ik voor mijzelf praat) maar wel “vanuit een rust, een verandering, een mindshift en geborgenheid in Christus.”

Reactie van Charissa | 2 december 2009

Ik ben het met je eens Rick. Het is goed dat er gedacht wordt, maar als theorie niet in de praktijk wordt gebracht is het niets!
Een bevriende pionier zei me laatst dat het tijd werd om echt commitment te vragen.
Als je meedenkt, doe je ook mee. In doen zit nl veel meer zwoegwerk dan in denken.. ‘als je alleen bent denk je dat je de hele wereld lief kan hebben, als je samen aan de slag gaat kom je de weerbarstige werkelijkheid tegen!’ (jean Vanier)

Reactie van Rick | 2 december 2009

@Jeroen: Als ik zeg dat we meer moeten doen in plaats van denken, bedoel ik niet dat we ons moeten werpen op puur activisme. Ik zie ook de gevaren van teveel activiteiten. Wat ik bedoel is dat Emerging iets wil met gemeenschap in deze wereld. Daar kun je in eigen omgeving aan beginnen. Maar dat vergt radicale keuzes, waarvan ik bang ben dat een aantal die niet zal nemen, omdat de “way of the world” trekt.

@Dan: je hebt gelijk. Iedereen heeft verschillende gaven. Niet iedereen moet iets heel nieuws beginnen. Maar het is wel goed in je leven die radicale keuzes voor het volgen van Jezus te maken. Dan komen er vanzelf mogelijkheden op je pad.

@Arthur: plekken voor stages waar mensen een jaar kunnen meelopen. Helemaal mee eens. Dan moeten die plekken ook zelf radicale keuzes maken. Of anderen moeten die plekken weer meer gaan ondersteunen. Al was het maar om begeleidingstijd te kunnen “uitkopen”.

Reactie van Jaap Jansma | 6 december 2009

Ik ben het niet geheel met je eens. Ik zie doen en denken op een lijn. Het doen kan niet zonder het denken, het denken kan niet zonder het doen. Er zijn een hoop verschillende persoonlijkheden op deze wereld, sommige leren door te doen, anderen door te denken. Ik probeer te zeggen, het denken zet aan tot het doen. Het doen zet aan tot het denken. Dit verhaal komt op mij een beetje over alsof denkers passief zijn en daarom dat we maar moeten doen en daarmee met de het badwater de baby weggooien. Want ik denk dat de meeste op deze website boeken hebben gelezen bij denkers. Denk bijv. aan Kierkegaard. Maar ben met je eens dat denken alleen is niet maar doen alleen is ook niet genoeg.

Groetjes,
Jaap

Reactie van margaretha | 16 december 2009

Rick je blijft me confronteren met mezelf. dank je wel.
Het wringt bij mij erg dat ik ook huisje boompje bezit.
We hebben vier kinderen ik wil niet graag van mijn huisje af,maar wat dan.

Je hebt denken doen en ZIJN. Denken daar kun je je achter verschuilen doeners zijn vaak alleen maar bezig …Zucht… maar je bent wie je bent. Dat is belangrijk.
Gewoon ZIJN met elkaar(en eten)

Verder verbaas ik mij over een reactie dat iemand twee dagen per week in het koninkrijk wil werken. Wat doe je de andere vijf dagen?

Reactie van Wouter Bandsma | 27 januari 2010

Leuk, om te zien dat we dan weer gaan praten en denken over zo’n oproep. Herken ik mezelf ook in. het simpeler dan we denken, denk ik. :)
Laatst hoorde ik dat iemand die werkt voor het AZC een volleybal avond organiseert. Om in contact te komen met asielzoekers en een relatie met ze aan te gaan. Volleybal als middel om op bezoek te gaan bij asielzoekers en te laten zien dat Jezus van ze houdt. Ik ga me opgeven (heb er net over gemaild). Terwijl ik helemaal niet zo contact maker ben, is mijn vrouw veel beter in. Maar ik wil in gehoorzaamheid Jezus volgen, zo moeilijk kan het toch niet zijn en met elkaar te volleyballen en als het klikt bij elkaar op bezoek te gaan?! De bijbel belooft dat de Heilige Geest me woorden zal geven als dat nodig is. Ik heb geen enkele reden om dit niet op te pakken (of ik moet echt heel slecht in volleybal zijn, maar dan nog, haha).
Zo, een klein praktisch voorbeeldje…

Schrijf een reactie